نوای گیل- “مرد بازنده” آخرین اثر محمدحسین مهدویان که در چهلمین جشنواره فیلم فجر از آن رونمایی شد بر خلاف استقبال بالا در پیش فروش بلیط آنچنان چنگی به دل نزد.
مرد بازنده داستان یک پلیس است که در دو بخش کاری و زندگی شخصی درگیر چالش است که البته ناگفته نماند جواد عزتی با آن گریم سنگین خیلی خوب از پس ایفای نقش یک کارآگاه بی کلاسِ کاربلد برآمده است.
مرد بازنده بیشتر از آنکه یک قصه منسجم را دنبال کند اسیر شعارزدگی است و همان قصه همیشگی وجود فساد اقتصادی و افراد با نفوذ که همه معادله ها را رقم می زنند.
در مرد بازنده مخاطب شخصیت ها را نمی تواند از روی رمزگشایی های فیلمنامه و بر اساس کارکتر خودشان بشناسد بلکه این جواد عزتی است که به روایت ویژگی های این افراد می پردازد.
استفاده از چندبازیگر مشترک با سریال “زخم کاری” در اثری با تم مشترک، “مردبازنده” را تا حدودی شبیه ورژن جدید “زخم کاری کرده است.
در این فیلم با پلیسی روبرو هستیم که برای اجرای قانون بی قانونی می کند و به دنبال اصلاح جامعه است در حالی که از مدیریت خانواده خودش عاجز است و در نهایت این سکانس پایانی فیلم است که آب پاکی را روی دست مخاطب می ریزد که “مرد بازنده” واقعاً بازنده است.
به نظر می رسد مهدویان در انتخاب سوژه، طراحی سناریو و زمان پرداخت عجولانه عمل کرده چرا که با توجه به سابقه و شناختی که از خوشفکری مهدویان داریم میشد از مرد بازنده فیلمی برنده ساخت.
احمد افروز
منتقد سینما
